Ajit Pawar Death in Plane Crash : मी उपमुख्यमंत्री अजित पवार बोलतोय...
मृत्यू म्हणजे शेवट नाही, तो फक्त एक थांबा असतो. माणसाच्या गडबडलेल्या प्रवासातला. इथे येऊन उभं राहिल्यावर मागे वळून पाहताना आयुष्य स्पष्ट दिसतं. सत्तेचा गोंगाट, सभांची गर्दी, घोषणांचा आवाज सगळा दूर पडतो. उरतो तो फक्त माणूस… आणि त्याची कर्मकहाणी.
मी राजकारणात आलो तेव्हा फार मोठी तत्त्वज्ञानं घेऊन नाही आलो. परिस्थिती, वारसा, जबाबदारी—या सगळ्यांनी मला घडवलं. निर्णय घेतले, काही बरोबर ठरले, काही चुकले. पण प्रत्येक निर्णयामागे माझ्या परीने महाराष्ट्राचा विचार होता, हे मी नक्की म्हणेन. सत्ता मिळवणं सोपं नसतं, पण ती टिकवताना माणूस स्वतःला किती हरवतो, हे कळायला वेळ लागतो.
लोक मला कडक म्हणाले, काहींनी हट्टी, काहींनी संधीसाधू. कदाचित ते चुकीचंही नसेल. राजकारणात सॉफ्ट राहून चालत नाही, हे मी शिकलो. पण या कडकपणात कधी कधी माणुसकीला ओरखडे बसतात, हे मान्य करायला इथे उभं राहून धैर्य लागतं. काही शब्द परत घेता आले असते, काही निर्णय थांबवता आले असते, असं आता वाटतं. मी विकासाच्या गोष्टी केल्या—पाणी, रस्ते, शेती, उद्योग. काही कामं दिसली, काही मागेच राहिली. श्रेय घेतलं गेलं, दोषही माझ्याच माथी आले. पण लोकांच्या जीवनात थोडा तरी फरक पडला असेल, तर तेच माझं समाधान. कारण शेवटी फाईल्स नाही, भाषणं नाही. लोकांच्या आठवणी उरतात.
नात्यांच्या बाबतीत मी कायम परिपूर्ण नव्हतो. राजकारणात कुटुंब, मैत्री, निष्ठा यांची परीक्षा रोज होते. काही जिंकली, काही हरलो. काही लोक दुरावले, काही शेवटपर्यंत सोबत राहिले. आता समजतं. सत्तेपेक्षा माणसं जपणं जास्त अवघड आणि जास्त महत्त्वाचं असतं. राजकारणात आलो, लढलो, हरलो-जिंकलो—पण शेवटी लोकांची आठवणच उरते. सत्तेपेक्षा जबाबदारी मोठी असते, हे उशिरा का होईना कळलं. माझ्या चुका माझ्याच, माझी कामंही लोकांसाठीच होती. मतभेद राहतील, टीका होईल, पण महाराष्ट्रावरचं प्रेम कायम होतं. पुढच्यांनी जास्त ऐकावं, कमी ओरडावं—आणि जनतेला केंद्रस्थानी ठेवावं. बाकी सगळं तात्पुरतं
माझ्यानंतर येणाऱ्यांना एकच सांगणं आहे:
ओरडून नव्हे, ऐकून राजकारण करा.
विरोधक म्हणजे शत्रू नसतात.
जनता म्हणजे फक्त मतदार नाही—ती तुमची जबाबदारी आहे.
सत्ता ही साधन आहे, ध्येय नाही. आणि अहंकार हा सर्वात मोठा शत्रू आहे—तो जिवंतपणी कळत नाही, मृत्यूनंतर मात्र खूप स्पष्ट दिसतो. आज इथे उभा राहून मला कोणाकडून माफी मागायची असेल, तर ती त्या सामान्य माणसाची—ज्याच्या अपेक्षा पूर्ण करता आल्या नाहीत. आणि आभार मानायचे असतील, तर त्या जनतेचे—जिने मला इतकी वर्षं विश्वास दिला, प्रश्न विचारले, टीका केली आणि तरीही लोकशाही जिवंत ठेवली.
माझं आयुष्य अपूर्ण होतं, वादग्रस्त होतं, पण पोकळ नव्हतं. इतिहास मला कसं आठवेल, हे माझ्या हातात नाही. पण महाराष्ट्रावरचं प्रेम, हीच माझी खरी ओळख राहो—इतकीच इच्छा. बाकी सगळं… काळ ठरवेल.
