वटवाघळांचे मागचे पाय अतिशय लहान व कमकुवत असतात, त्यामुळे ती जमिनीवर नीट उभी राहू शकत नाहीत. इतर पक्ष्यांप्रमाणे धाव घेत उड्डाणासाठी वेग मिळवणे त्यांना शक्य नसते. म्हणूनच ती झाडांना किंवा गुहांना उलटी लटकून थेट उड्डाण करतात.

उलटे लटकणे वटवाघुळांसाठी अत्यंत आरामदायी असते. या स्थितीत त्यांना स्नायूंची विशेष ताकद वापरावी लागत नाही. त्यांच्या शरीराचे वजनच पंजांना फांदी घट्ट पकडून ठेवण्यास मदत करते. त्यामुळे ती दीर्घकाळ सहज आणि सुरक्षितपणे उलटी लटकून विश्रांती घेऊ शकतात.

वटवाघळांच्या पायांत विशेष स्नायूबंध असतात. ते फांदी पकडतात तेव्हा शरीराच्या वजनामुळे त्यांच्या पंज्यांचा ‘लॉक’ आपोआप घट्ट होतो. त्यामुळे ती गाढ झोपेत असतानाही पकड सैल होत नाही आणि ती खाली पडत नाहीत. ही रचना त्यांना सुरक्षित विश्रांती देते.

वटवाघुळे प्रामुख्याने झाडांवर, गुहांमध्ये किंवा शांत, अंधाऱ्या ठिकाणी आढळतात. झाडाच्या फांदीला ती नेहमी उलटी लटकलेली दिसतात. ही त्यांची नैसर्गिक विश्रांतीची पद्धत असून, त्यामुळे त्यांना सुरक्षितता मिळते आणि गरज पडल्यास ते सहज उड्डाण करू शकतात.

वटवाघूळ असलेल्या ठिकाणी साप किंवा इतर सरपटणारे प्राणी सहसा येत नाहीत, असे मानले जाते. वटवाघुळे रात्री सक्रिय असतात आणि कीटकांवर उपजीविका करतात. काही वेळा ती घराच्या अवतीभोवती किंवा झाडांजवळ उडताना दिसतात. त्यांची उपस्थिती पर्यावरणासाठी उपयुक्त मानली जाते आणि जैवविविधतेस मदत करते.